Peuter (3) overleeft nacht in vrieskou

Politie spreekt over wonder

door Joan van den Dungen


MEERLO, maandag 21 oktober 2002
De driejarige peuter die sinds zaterdagmiddag in het Limburgse Meerlo werd vermist, blijkt dapper op avontuur te zijn gegaan maar raakte hopeloos verdwaald in een uitgestrekt natuurgebied met moerassen en vennen.
Gistermiddag, na precies 24 uur, werd de kleine Janina Vogel uit Duisburg (Duitsland) na een massale zoektocht van de politie verkleumd teruggevonden in een bos.


Speurhond
Het kind stond met haar ouders op camping Het Karrenwiel in Meerlo. Een volle dag na haar verdwijning ontdekte een agent met zijn speurhond de peuter. „Ik wilde gaan wandelen maar het werd heel erg koud”, verklaarde een bibberende Janina aan speurhondengeleider Kees Janssen die haar vond.

PEUTER
Het kind dat slechts een trainingspakje met een windjackje en een paar laarsjes droeg, lag van de kou in elkaar gedoken op de grond op zo´n 500 meter van de camping. Janina had de hele nacht in de vrieskou in het donkere bos gezeten en gelopen. Zij werd met onderkoelingsverschijnselen opgenomen in een ziekenhuis.

Dolgelukkig
Haar dolgelukkige ouders en ook de politie noemen het een wonder dat Janina levend is teruggevonden. Het meisje verbleef met haar ouders en drie zusjes (4, 8 en 18) op camping het Karrenwiel in Meerlo, waar veel Duitsers staan. Zaterdagmiddag rond twee uur werd zij voor het laatst gezien bij de slagboom waar zij in de regen alleen aan het spelen was.

De politie, die pas zo´n zes uur na de verdwijning werd gealarmeerd, startte direct een uitgebreide zoekactie met speurhonden waarbij kort voor middernacht ook een peloton mobiele eenheid werd ingezet. Vanuit de lucht werd het bosgebied uitgekamd door drie Apache-helikopters met speciale infrarood apparatuur aan boord. De heli´s van de Koninklijke Luchtmacht zijn gestationeerd in Deelen (Gr.) maar waren toevallig in de buurt. 
• Janina Vogel ..aan de wandel...
• Een peloton van de mobiele eenheid kamt de omgeving van de camping uit de ochtend nadat een meisje van drie jaar oud spoorloos verdween.
FOTO: JEROEN KUIT

Toen de peuter tegen middernacht nog niet terecht was, begonnen ook de hulpverleners het ergste te vrezen. Een traumateam moest zich ontfermen over de ouders, die inmiddels de wanhoop nabij waren. De vader stond biddend met de handen in elkaar gevouwen. „Ik smeek u, alstublieft, vind mijn kind terug”, riep hij huilend naar de reddingswerkers kort voordat de eerste Apache opsteeg. 
Inmiddels had de politie, die een misdrijf niet kon uitsluiten, al een recherchebijstandsteam geformeerd. De camping werd hermetisch afgesloten. Alle uitgaande auto´s werden streng gecontroleerd en doorzocht.

„De situatie werd natuurlijk steeds lastiger, temeer als we zondag opnieuw de nacht in zouden moeten”, meldt zegsman Hans van Kruchten. „Vandaar dat we kozen voor een behoorlijke inzet. Ik ben nog steeds verbaasd dat het zo goed is afgelopen. Dat meisje is potverdikke drie jaar! Haar zelfredzaamheid is vrijwel nihil. De temperatuur lag rond het vriespunt, mijn autoruiten waren zelfs bevroren. Bovendien is het pikkedonker en zijn er moerassen en vennen in de buurt. Dat alles maakt het risico natuurlijk wel een stuk groter. En elk uur telt op zo´n moment. Ze had er echt geen nacht langer moeten liggen.”

Ook de campinggasten van het Karrenwiel leefden massaal mee met de familie Vogel. Rondom de slagboom, waar zich zondagochtend nog enkele honderden gasten hadden verzameld, werd het met de minuut stiller. „Veel gasten hebben spontaan mee gezocht”, zegt campingeigenaar Berry Verhoogt, die zelf ook de hele nacht in touw was. „Er kwamen zelfs mensen met dekens aanzetten. De carnavalsclub uit het dorp belde of ze mee mochten gaan zoeken. ledereen was erg betrokken. Zelf heb ik ook een kind van vijf. ledereen voelt precies wat die ouders moeten doormaken.” 
Maar naast het applaus voor de hulpverleners klonk er ook massaal kritiek op de ouders, die doodleuk bleken te zijn gaan wandelen en hun driejarige kind urenlang alleen op de camping hadden gelaten. Pas zaterdag rond 17.00 uur kregen zij in de gaten dat hun dochtertje was verdwenen.

„Onbegrijpelijk”, zegt de Duitse campinggast Siegfried Grundler. „Die kinderen worden hier de hele dag maar aan hun lot overgelaten. Zij hoeven niet eens te komen eten. Ik ben nu opa maar ik weet zeker: als mijn kind van drie ook maar een kwartiertje buiten was, wilde ik altijd precies weten waar het was. Daar zouden die ouders eens goed over moeten nadenken.”

www.reddingshonden.nl