ZOEKEXPEDITIE BIJ MOUNT MULANJE - MALAWI.
(23 september - 1 oktober 2003)

Terug naar Nieuws 2003 |  ARCHIEF; RHWW in het NIEUWS


 Zoekexpeditie door de RHWW bij Mount Mulanje - Malawi (Zuid-Afrika).        


Kaart van Malawi, in het Zuid Oosten ligt het zoekgebiedkaart van Zuid AfricaOp verzoek van het Ministerie van Buitenlandse Zaken is er een inzet geweest in Malawi. Een inzetteam van de RHWW is voor een zoekexpeditie met 6 reddingshonden en 9 personen op 23 september vertrokken naar Malawi en weer op 1 oktober in Nederland teruggekeerd.
Er werd gezocht naar een Nederlandse verpleegkundige die 13 september op een bergtocht verdween. Zij was op dat moment met een groep mensen in de ruige omgeving van Malawi's hoogste berg de Mount Mulanje (3002 mtr). De verpleegkundige werkt in Malawi als vrijwilligster.
De inzet van de RHWW en de inspanningen van alle betrokkenen in Malawi hebben nog niet geleid tot het vinden van Linda Pronk.





Hieronder volgt het verslag van de RHWW over deze zoekexpeditie in Malawi.


Dinsdag, 23 september 2003Vertrek vanaf Schiphol, de honden worden in het ruim geladen.
VERTREK VAN SCHIPHOL.


Het inzetteam was ongeveer 14.30 op Schiphol aanwezig. Er moesten eerst nog wat vaccinaties worden gehaald waaronder voor Gele koorts. Het inchecken ging soepel en er was een goede medewerking. Er ging veel bagage mee waaronder de 6 honden met de benches. Op het laatst werden de honden met benches in een groter ruim van het vliegtuig geplaatst. Er mochten twee groepsleiders bij aanwezig zijn. De KLM en de Security werkten prima mee.


Woensdag 24 september 2003
DE REISDAG.

Overstappen op Nairobi airport.De vlucht naar Nairobi (Kenia) verliep vlot en duurde 8½ uur. Op de luchthaven mochten de hondengeleiders met de honden over het platvorm (tussen de startende vliegtuigen door) naar een tegenovergelegen ‘grasveld’ lopen om de honden uit te laten. Aangezien de aansluitende vlucht naar Blantyre (Malawi) ongeveer 5 uur later zou vertrekken, werd via de dierenarts van het vliegveld geregeld dat de honden en de geleiders in de daarvoor bestemde opvangruimte die tijd daar konden verblijven. De vlucht naar Blantyre duurde bijna 2½ uur. De honden hadden het tijdens deze vlucht minder comfortabel. In Blantyre werd de groep door de Nederlandse Consul en de Vice-Consul ontvangen bij de trap met enkele politiemensen en een dierenarts. Het uitlaten van de honden bleek een extra attractie te zijn en trok veel bekijks vooral bij de jongeren. Er moest echter nog een rit van zo’n 100km worden afgelegd met een vrachtwagen en minibusje naar de overnachtingplaats. Het team kwam in het pikke donker aan bij een landhuis van een engelse theeplanter. Daar werd het team zeer hartelijk ontvangen. Ook was daar de broer van de vermiste Linda aanwezig met nog een aantal anderen die het team gedurende de inzet nog zou treffen. Na de maaltijd werd de groep in tweeën gesplitst en zou op twee adressen overnachten.

Donderdag 25 september 2003
DE TOCHT NAAR HET BASISKAMP.
De start van de 20 km lange tocht omhoog was nog gemakkelijk.

Die dag begon met een teleurstelling. Vanwege de verwonding (teennagel eraf, opgelopen in het vliegtuig) aan de poot van één van de honden bleek het niet mogelijk dat dit team mee omhoog kon gaan. Nadat iedereen zijn bepakking had ingepakt voor meerdere nachten in de bergen werden we met 4 fourwheel drives naar de voet van de bergen gebracht. Een rit van een uur over onverharde wegen. Bij het startpunt aangekomen waren er al 12 dragers geregeld die de bepakking en de materialen zouden dragen. Ook stonden 6 berggidsen te wachten die met het team zouden meegaan. Het inzetteam bestond nu uit 8 personen en 5 honden. Men maakte zich op voor een lange tocht, die naar later bleek niet gemakkelijk zou worden.
Er werd op 850 mtr hoogte gestart en de groep zou naar een plateau lopen en klimmen waar het basiskamp zou worden ingericht. Dit basiskamp lag 2200 mtr hoogte. Er werd met de tocht begonnen om 11.30 uur en de afstand was zo’n 20 km en zou 8½ uur duren.
De laatste 2 uur van de tocht moest in het donker worden gelopen, gelukkig was dat deel redelijk vlak.
Om zes uur s’avonds was het al donker en de avonden waren koud. Ieder is op deze tocht zichzelf minstens een keer tegengekomen. De vorige reisdag was al vermoeiend geweest daarnaast moest je nog wennen aan het klimaat, het langdurig dragen van je goedgevulde rugzak en de hoogte, de lucht is ijler waardoor minder zuurstof. Het was een echte expeditie als je iedereen zo als een lang lint het pad omhoog zag lopen. En de honden? Die gingen prima!
Uiteindelijk is iedereen en ook de honden na een zware fysieke inspanning veilig op het plateau aangekomen. Op het plateau werkten een Australisch stel die als vrijwilliger een tweetal hutten bouwden waarvan er één af was. Zij hadden al een warme maaltijd gereed gemaakt. Wij gingen daarna snel in de reeds opgezette tenten slapen. Een deel van ons kon in de hut slapen die al gereed was.
 

Een overzicht van het hoger gelegen zoekgebied met als top de Sapitwa.
Hierboven is van het zoekgebied een panorama foto gemaakt gezien vanaf het basiskamp op 2200meter.


Vrijdag 26 september 2003
DE EERSTE ZOEKDAG.

Het zoekgebied is bezaaid met rotsblokken.klimmend en klauterend wordt het zoekgebied doorzochtHet was al vroeg dag, de zon scheen al om 5 uur. De ochtend was heerlijk koel. We wasten ons in een poel die deel uitmaakte van een bergstroompje. Iets hogerop kon je direct drinkwater tappen uit hetzelfde stroompje. Na het ontbijt begon de eerste zoekdag, er zou in twee groepen worden gewerkt. Eén groep zou hogerop gaan zoeken richting de top van Mount Mulanje (de Sapitwa 3002mtr) met 2 honden en geleiders, een groepsleider en twee gidsen. Later werd besloten dat zij daar ook zouden overnachten omdat die tocht te veel tijd in beslag nam om de volgende dag weer omhoog te gaan. Een tweetal gidsen bracht daarvoor de nodige materialen omhoog. Een andere groep met twee honden en geleiders een groepsleider en twee gidsen zouden een rivier (bergstroompje) omhoog volgen en vandaar uit slagen maken weer terug naar het basiskamp. Dit bleek niet zo’n gemakkelijk zoekgebied en was ook weer fysiek zwaar. Regelmatig werd er gerust om jezelf maar ook de honden op adem te laten komen. Er werd door de honden goed gewerkt dit bleek ook in de verwijsoefening. Rond het basiskamp werd het gebied afgezocht door de vijfde hond met geleider, groepsleider en gids.
Deze eerste zoekdag leverde geen resultaat op. De honden hadden het zwaar gehad in dit zeer ruige en moeilijke terrein. Het gebied was bezaaid met rotsblokken, gaten, kloven en grotten. Er is door allen een grote inspanning geleverd en al vanaf het eerste begin was er ook een prima samenwerking, ook met de 6 berggidsen uit Malawi. Deze dag liepen jammer genoeg twee honden een blessure op; één liep mank en één had van beide voorpoten de voetzolen op de rotsen doorgesleten

Zaterdag 27 september 2003
DE TWEEDE ZOEKDAG.

De honden moesten sprongen maken om de weg te vervolgen.Doordat twee honden blessures hadden opgelopen kregen beide honden en noodgedwongen de bazen deze dag rust. Die dag werd vroeg begonnen op het basiskamp. Een groep met twee honden en geleiders een groepsleider en twee gidsen kregen die dag wederom een zwaar terrein te doorzoeken.
Vanuit weer een andere bergstroom zouden de groep omhooglopen tot ongeveer 2580 mtr. Vanaf die hoogte zou men brede slagen naar beneden maken. Er was een mooie dalwind, dus men had er alle vertrouwen in. Het gehele terrein lag vol met meer dan manshoge rotsblokken. De hoogte verschillen om op die rotsblokken te komen of om horizontaal op een ander rotsblok te stappen was regelmatig te groot voor de honden. Hierdoor moest men de honden deels beuren of de nodige ‘kontjes’ geven. Je konEen lunch op de berghelling. goed zien dat de honden al ervaring hadden opgedaan en vertrouwen hadden gekregen in het rotslopen. Het ging ze steeds gemakkelijker af. Ook het inzetteam ging het gemakkelijker af ondanks de structuur van het terrein. Het voordeel was dat men nu aan de hoogte gewend was (minder zuurstof) en aan het klimaat (minder transpireren).
Bewust werd regelmatig even gerust en water gedronken dat men uit het bergstroompje weer kon aanvullen. Na een lange dag zoeken op dit moeilijke terrein was er nog geen enkele verwijzing van de honden geweest. Wel werden verwijsoefeningen gedaan die door de honden goed werden afgehandeld. De andere groep een plateau hoger ging richting top van het Mulanje gebergte, de Sapitwa (3002 mtr). Ook daar bleek geen spoor van de vermiste Linda.

Zondag 28 september
DE LAATSTE ZOEKDAG.

Voor de groep die boven het basiskamp had overnacht had het geen zin daar verder te blijven omdat het zoekgebied daar was doorzocht. Zij zouden die dag al zoekende weer afdalen naar het basiskamp. In het basiskamp maakte de andere groep zich gereed om naar een ander zoekgebied te vertrekken. Het ging om een naast gelegen bergrug waarachter zich ook weer een bergstroompje bevond. We zouden dezelfde wijze toepassen als zaterdag. Ook dit gebied was voor een groot deel minstens zo zwaar als zaterdag. Ook de laatste zoekdag heeft niet geleid tot het vinden van Linda Pronk.Zo rond het middaguur was de groep die het hoger gelegen deel had doorzocht weer veilig in het basiskamp aangekomen. Er werd die ochtend ook nog een deel van een aanliggend stuk terrein nabij het basiskamp verder afgezocht. Vanaf de bergrug kon men deze groep in de diepte zien lopen.
De tijd begon te dringen, en nog steeds geen verwijzing van de honden ondanks het alerte werken wat ze deden. Nadat het zoekgebied was doorzocht keerde men weer terug naar het basiskamp.
Op verzoek werd nog een deel in het verlengde van het ‘Rots-toilet’ afgezocht omdat men vandaar uit een mooi overzicht had op het dal, mogelijk dat Linda die richting uit was gelopen.
Twee honden met hun geleiders, twee groepsleiders en twee gidsen zouden dat gebied als laatste mogelijkheid doorzoeken. Ook daar was geen enkele verwijzing van beide honden.
Toen men weer in het basiskamp terugkwam was het duidelijk dat deze zoekexpeditie niet tot een gewenst resultaat zou lijden. Een grote teleurstelling voor de gehele groep, Al die inspanning die door een ieder is geleverd en nog steeds die onzekerheid voor de familie en vrienden / kennissen. S’avonds heeft men met de totale groep die op het basiskamp aanwezig was gezamenlijk zitten eten rond het houtvuur en een beetje zitten bijpraten.

Maandag 29 september 2003
DE TOCHT NAAR BENEDEN.

Van het basiskamp boven de boomgrens gaat de tocht weer naar beneden.De tocht gaat verder met steile stukken door het bos en verder het dal in.
Rond de klok van 8.00 uur vertrokken de gehele groep vanuit het basiskamp. Er waren weer een aantal dragers naar boven gekomen die het materiaal zouden dragen, op de meeste rugzakken na. Het inzetteam en de gidsen liepen gezamenlijk de tocht van 20 km naar beneden. Het liep een stuk makkelijker dan de klim omhoog. Toch zou men nog zo’ n 6 uur nodig hebben voor de tocht. De honden hadden voor deze tocht het bringsel omgehangen gekregen want je weet maar nooit. Regelmatig werd er even gerust en halverwege werd er bij een riviertje geluncht. Ook moest de groep nog langs een paar bosbrandjes lopen. Eén eindigde net langs ons pad. Ongeveer 14.30 uur kwam men aan bij de voet van de berg, waar ook was gestart. Aangekomen zagen we bekende gezichten die er ook waren bij het begin. De TV-Malawi was er zowaar voor een interview. We dronken daar wat en namen afscheid van onze berggidsen, ook voor hen was het een bijzondere week geweest. Met fourwheel drives werd de groep en het materiaal naar het gastenverblijf gebracht. Even wat drinken en afscheid nemen van onze berggidsen voordat we naar de overnachtingsplaats worden gebracht.
Nadat iedereen zich had opgefrist en verkleed trof men elkaar op een van de landhuizen van de theeplantage waar we met zijn allen zouden eten. Daar waren ook o.a. de Consul, de broer van Linda en anderen, die zeer nauw bij de zoekactie en de organisatie daarvan betrokken waren geweest. Uiteraard werd er gesproken over hoe het was geweest gedurende de periode dat er door het inzetteam op de berg was gezocht. Ook de hoofdgids was aanwezig en met hem hebben we nog uitgebreid gesproken over deze zoekexpeditie.
Voor het team was het resultaat onbevredigend, maar iedereen die er was weet ook dat het hele inzetteam en de honden zich meer dan 100% hebben ingezet, goed hebben samengewerkt en een fysieke prestatie hebben neergezet die er mag wezen. Desondanks blijft er dan een vervelende nasmaak achter.

Dinsdag 30 september 2003
WEER TERUG NAAR NEDERLAND.

De dag was om 5.00 uur begonnen met o.a de koffers pakken om weer reisgereed te zijn. Het inzetteam vertrok met een vrachtwagen en een minibus rond 8.00 uur voor een zeer lange tocht van ruim 6 uren naar het vliegveld van Lilongwe, de hoofdstad van Malawi. Om half vier kwam men op het vliegveld aan. Het inchecken duurde weer lang met de nodige onduidelijkheid vanwege de extra bagage en de honden. Na veel discussie mocht een groepsleider mee om de honden te begeleiden en te kijken hoe zij werden ingeladen. Ons vliegtuig op Lilongwe airport voor de vlucht naar Nairobi en dan verder naar Amsterdam.Ondanks dat we mooi op tijd waren moesten we nog gehaast het vliegtuig in. We vlogen van Lilongwe naar Nairobi, de hoofdstad van Kenya, deze vlucht duurde ruim 2 uren. Op het vliegveld in Nairobi moesten we naar een ander vliegtuig overstappen. Ook daar hadden we weinig tijd over. Doordat we niet erg te spreken waren over de plaatsing van de honden benches in het ruim van de laatste vlucht naar Nairobi zouden de honden nu net zoals de heenvlucht op een grote pallet worden gezet en op een juiste wijze worden bevestigd. De vlucht naar schiphol zou ruim 8 vlieguren duren.
S’morgens (woensdag 1 oktober) kwamen we om 06.00 uur op schiphol aan.
De 6 reddingshonden werden na een lange en vermoeiende reis (bijna 24 uur; eerst in een vrachtwagen en 2 vliegtochten) bij de geleiders gebracht en kwamen vrolijk en zonder problemen uit de hondenbenches. Daarna kon het team met zijn allen en alle bagage naar de familie leden en bekenden die ons stonden op te wachten. Nadat er een kop koffie werd gedronken ging ieder voor zich huiswaarts en weer op weg naar het ‘normale’ leven.


Op de foto hieronder, het team dat op het basiskamp aanwezig was met op de achtergrond een deel van het zoekgebied.

De inzetgroep op het basiskamp. Beste mensen allemaal bedankt voor jullie inspanningen.
Staand van links naar rechts: Comestar, Jonathan, Steven, Pips, Pip, John, Austin, Lennart.
Zittend; Leo & Lady, Louise, Moses, Elly & Ayouster, Daan & Sjors, Stephan & Max, Gray, Koos & Buddy.
Ria & Power maakten ook deel uit van deze inzetgroep maar zijn niet op het basiskamp aanwezig vanwege de blessure van Power.


© St. Reddingshonden R.H.W.W.
~ Home ~ ~ Sitemap ~ Disclaimer ~ Back ~ Top page ~

ROBUSTUS AB COLLABORARE DUM ZAMIA
Sterk door samenwerken tijdens vermissingen